KIŞ AĞACI

sarılıp bir kış ağacının yalnızlığına,
yağmurla yıkadım aldanmanın pasını.
akordeon ezgisinden damlayan keder,
omzumda leş bekleyen kargalar için.
çorak toprağa köksüz saplanmanın sızısı…

neydi beklediğim? kalbimden azalan neydi?
sabahı elinden alınmış bir çocuk gibi,
karanlığı giyinen erkenci yıkım…
gözlerden ağdıkça biteviye kırılan ışık,
bahçelerde kaybolmak isteyen çocuk kimdi?

kulağına dayayıp çatlamış nar uğultularını,
dağılmış kuş yuvalarında güz bulan aldanış,
mevsim kabuklarında hüznü sayan susku…
çamaşır kazanlarında kaynayan imbat,
köhne kayıklarda donakalmış bakış…

sarılıp bir kış ağacının yalnızlığına,
rüzgarlara sakladım acının yasını,
şiirimde ufalanan dargın sözcükler,
yanı başımda eşelenen yazgı için.
söylenemeyenin tökezleyen çığlığı…

neydi beklediğim? kalbimden kopan neydi?
yüzü silinmiş bir aşkı ansızın anımsamak gibi…

MURATHAN ÇARBOĞA
Sincanistasyonu-Şubat 2011