LÂL SERENAD

pencerede yemlenen mevsim,
uçup gitti çığlık çığlığa.
portakal ağaçlarından damlayan
çiy taneleri çiçeğe durdu.
omzuma kondu alacalı şiir…

senin için bir deniz düşledim,
yılkıya vurulmuş bir kayık,
kıyıya itilmiş rüzgarsız bir ada.
senin için tuz biriktirdim kederden,
sokaklardan sevinç çingilleri kopardım.

çocukluğun rüzgarlı ceviz ağaçlarından
deniz kokan yağmurlar çağırdım yine.
senin için bir bahçe aradım tüm şehirde,
çağla taşlayan çocuklar ve kaygısız kuşlar,
avluda ikindi olan kımıl kımıl yaşlı kadınlar…

gökten düşen elmaların çürük yanından
kopardım şiirin umutsuz kahkahasını.
imbata kapıldı kalbim denizin uzağında
ve duydum deniz fenerlerinin yalnızlığını.
senin için su serptim pullanan sabahlara…

saçlarında yuvalanan rüzgardan anladım
ve uçsuz kokundan…denizin çocuğusun sen!
içimde yeşeren çöl, senin nefesinden…

MURATHAN ÇARBOĞA
(Sincan İstasyonu-Ekim 2009)