VEDA KOPSUN

“Ve ayrılık kapı tokmaklarında tünüyor üşüyerek ve saatlerin
içinde sırıtarak tik tak edip duruyor. Oysa bizler sanki
önümüzde yaşayacağımız sonsuz zaman varmış gibi
gülümsüyoruz, oysa veda, oysa vedalar içimizde hazır bekliyor.”
Wolfgang BORCHERT
“Çatılar Üzerinde Konuşma”


VEDÂ KOPSUN

metalin nabzından ürken kuşlar
çekiyor anlamın sesini. parçalanmış
gülden avuçlanıp tazelik sürülüyor
ölü çocuk gözlerine. açıklanamadı
hâlâ kalbin cehennem ustalığı ve parmak
uçlarından damlayan yeni yetme ruhlar.

vedânın pimi çekildi. gözlerinden vurulan
bir kadın kapanıyor açlığı çığrışan yalnızlığa..
gövdenin şaşkın bükülüşü ve cümleye
dökülememiş endişeler, usul usul seyriyen enkaz.
kan döken memelere ağız açan dehşet
ve ışığın toplanırken çıkardığı nefes…

acı sana kaldı. deşilmiş masumiyet ve çocuğun
hayata bıraktığı cansız sevinç…şiire sırnaşan tarih,
yazının dağınık gevezeliğinden firari eskizler…
acı sana kaldı. ölü şehirlerde açmış süt kokulu eller
ve betonun ve demirin düşler üzerine kükreyerek
yıkılışı…etlenen sessizlik, hiçliğe saplanan ağrı…

zamana inanmak için kalbini dinliyorsun. beyninde
devinen paslı sarkaç sürgit salınıyor. unutamıyorsun.
toprağın altında çıtırdayan kuş telekleri, kim bilir
hangi ânın sindiremediği inlemeler, çıngırakların
boğuk neşesi ve koparılmış gülüşlerden kırmızı
palyaço burunları, yığıldığı yerde vurulmuş çalı süpürgeler.

acı sana kaldı. küle kesen bahçelerden geçecek
mevsim. is kokan gelincik, rengini kansız
bulamayan göz, evren dolusu gülümsemenin
imkansızlığı… aşkın dar mantığına sığamayacaksın.
doğduğun anda kulağına fısıldanmış ifrit. iblise müttefik
günler çatılmış, acıyasın diye sütten kesilmiş açlığın.

vedâ kopsun içinde, düşündükçe şakağına dayansın şiir.
yüreğinde açılan o kokuşmuş mezara devrilsin iç güdülerinin
hırıltısı.vahşet hiç dinmeyecek, teker teker söndürülecek iki göz
odaların ışığı, vedâ hiç bitmeyecek, susmayacak çocukları âhı…

MURATHAN ÇARBOĞA
(Hayat Hiçbir Zaman Yetmeyecek Şiire)
2007