LANET

sesimde açılan uçuruma el verip yakala kalbimi.
geçtiğim her yolda ardımdan karanlık serpilir.
leş yiyiciler avuçlar suskumda göveren yarayı.
ben ki hiçbir mekana sığmayan siluet, gökyüzüne
tırmanan kavimlerin beklediği lanet. şehre düşmüş
bir üveyik kanat kırar ellerimde, sözcüklerinle yaklaş
ve usulca yemle beni. denize anlat susuzluğumu,
tuza olan aşkımı suya fısılda. Üç yaşın saçlarını
çıkar saklandığı yerden, çocuk gözleri damlat çatlayan
toprağa. çayır kuşlarını çağır çığırtkan kederimden.

vedânın ilk cümlesiyle gel bana. şiirin özünü
sözcüklerime sar ve zamanın ihanetini anımsat.

Murathan ÇARBOĞA
Hayat Hiçbir Zaman Yetmeyecek Şiire
2007