UNUTUŞ TELEKLERİ

hükmü geçmiş bir imge kımıldanıyor
pencere kenarında. kim bilir hangi gülüşün
yorgunu? eşikte bekleyen yokluk sevincin
soluğu mu? duvarda kımıldanan yetim gölgeler?

ne zamandır bir sözcük çarpıyor camlara,
gökyüzüne küsüyor çığırtkan keder…
avuçlarımı terk ediyor sakladığım rüzgar,
zerdali ağacından aşırdığım ışık yemlenmiyor.

anne sesinden bir bahçe olsun diye
zamanı çağırıyorum, yağmurlu kış günlerini,
saçak altına sığınıp bana seslenen erkenci şiiri.

hayırsız göz yaşlarımı saklıyorum babadan
yadigar tahta bavula. susmanın zehrini
ve kalbimden söktüğüm unutuş teleklerini…

MURATHAN ÇARBOĞA
Patika Dergisi
2009