14 Tem 2016

KANIM ÇIĞLIĞIMDIR

  BEŞİR  FUAD (1852-1887) ŞİİRİ

ey  ölümü  korkunç  kılan  felsefe,  hiçlik  yangını,
etin  tükeniş  hazzı… gökkuşağının  altından  geçen 
ebleh  sürüsüne  saplanan  cevap: kanım  çığlığımdır!
neşterin  izinde  var  olan  tin  deşsin  vicdanı, açılsın
kapıları  cehennemin. şeytanın  ayarttığı  bahçeler
hiçbir  zaman  bizim  olmadı, yazılamadı  hayat
mürekkebin  şerriyle. eli  hançerli  teselli, hüznü
yurt  bilen  hikayât, hakikat  küflü  bir  sarkaç  şimdi
dimağımda. soluyor  renkler, kağıdın  meçhul  bozkırında
genişleyen  leke  yutuyor  içimde  boğulan  cenini,  arzuyla…

harflerin  bir  bir  kararıyor  şavkı,  azad  oluyor  mânâ,
tıkırtılar  duyuluyor  dışarıdan, ölüm  seslerle  geliyor  ruha…

                                                                                 
                                                                                   MURATHAN ÇARBOĞA
                                                                               Hayata Manifesto-2007
                                                               


12 Tem 2016

SOSYAL MEDYA VE ŞAİR


            Uzun zamandır  sosyal medyanın  şairlere  ettiği  üzerine  bir  yazı  yazmak istiyordum. Kısmet bugüneymiş, çalakalem  bir  şeyler  karalayayım. Gözlemlerimi  madde  madde  sıralayayım:
            1-Facebook  üzerinde  şairler  gruplaşmış. Kimi  kendini  süper  lig  ayarında görüyor. Bu arkadaşlar  zamanında  belli  ödülleri  kendi  aralarında  dolaştırmış, kimi  dergileri  parsellemiş  isimler. Cilalaya  cilalaya  birbirlerini  parlatmışlar. Yandaş  yayınevlerinde (siyasi  anlamda  kullanmıyorum) kitaplarını bastırıp  taşraya  ihraç  etmişler. Taşradaki  hevesliler de  bu  isimleri  yere  göğe  koyamamışlar. Bu  şairler  sosyal  medyada  da  burunları  havada  dolaşmaya  devam ediyor. Çoğunun  yazdıkları  yetenek emarelerinden yoksun oysa.
            2- İkinci  grup  bir  alt  ligde  oynadığını  düşünen  ve  çoğu da  taşrada  yaşayan  şairler. Bazıları içten  içe  gıcık olmalarına  rağmen “yahu  şu  adam  şu  derginin  başında, şu  arkadaş  şu  yayınevinde  at  koşturuyor “  şeklinde  akıl  yürüterek  suya  sabuna  dokunmamaya  çalışıyorlar. Hala  onların  ağırlıkları  altında  eziliyorlar.
            3- Alt  ligden  bazıları  da  umudu  kesip  ipi  koparmış  kimseler. Ödüller  hep  aynı  kişilere  veriliyor  diyerek  isyan  ediyor  bu  arkadaşlar. Bu  da  gösteriyor ki  birçok  ödüle  katılmış, ama  kazanamamışlar. Halbuki  ödülleri  çok fazla  önemsememek  gerekiyor. Gururunuz  biraz  okşanıyor, yeni  şehirler  görüp, yeni insanlar  tanıyorsunuz, o kadar.  Alt ligden şairlerimiz mecburiyetten  parayı  bastırıp  şiir  kitabı  yayınlıyorlar. Bu  nedenle  şair  kökenli  butik  yayınevi sahipleri  bu  işten  nasipleniyor.
            4- Bu arkadaşlar  iki  koli  kitabı  kucaklayıp  eşe  dosta  dağıtıyor  ya da  satıyor, sonra  faceye  şiirler  ekleyerek  bol  beğeni  alıyorlar. Derken “Ulan  benim  mis  gibi  kitabım var. Aha da  bu  kadar  beğenenim  var, benim neyim  eksik”  deyip isyan  bayrağını  açıyorlar.   
            5- Facenin  sanal  ortamı  egoları  pompalıyor. Karşılıklı  olarak  birbirimizi  şişiriyoruz  ve  ondan  sonra  öyle  bir  psikolojiye  giriyoruz  ki  “Kim  ulan  Neruda!”  deme  noktasına  geliyoruz. Ben  genç  bir  şairin  “Nazım  kim  Lan? O siyasetçiydi, ben  şairim!” dediğini  gördüm.  Adam Yaşar Nabi’yi  ve  Kıyı  dergisinin  verdiği  ödülü  alınca  kayışı  kopardı. Babası  büyük  öykücüdür  o  ayrı  mesele.
            6- Bir de  ortada  kalmışlar  var. Ben  bu  gruba  giriyorum  galiba. Ödüller  hep  aynı  kişilere  veriliyor, demiyorum, çünkü  birçok  önemli  ödüle değer bulundum. Para  bastırıp  kitap  yayınlamıyor, ara  ara  bloğuma  şiirlerimi ekliyorum. Kimi  zaman  dergilerde  görünüyorum. Arada  kalmışlığın  bir  göstergesi midir? Kitap yayınlamadığım için midir? Bilmiyorum. Bir  türlü  havaya  giremiyorum. “Ulan şu kadar  ödül  kazandım, şunu  şunu  şunu  yazdım”  diye  postayı  koyamıyorum. Sanırım  benim sorunum da  kendimi  fazla  önemsememek ve asosyallik ( bunu artistlik olarak algılayan da  var  ama  ben  düpedüz  asosyalim). Bu arada  son  iki  yıldır  ülkenin  önemli  öykü  ödüllerini  de  aldığımı  belirtmeliyim. Yani  yalnızca  şiir de  yazmıyorum.(Bakınız Wikipedia)
            7- Hasılı  kelam  fazla  havaya  girmeye  ya da  ezilmeye  gerek  yok. Zaman  gelir geçer,  ölümlüler  kaybolur, koca  yüzyıldan  yalnızca  birkaç  kişi  geriye  kalır. Anın  güzelliğini  yaşayalım. Yazmasak  ne  olur? Millet  ağlaya  ağlaya  yollara  mı  dökülür? Denizi  gören  bir  bahçede  ikindi  vakti  sevdiklerimle  çay  içmeyi  ve  anın  güzelliğini  yaşamayı  tercih  ederim. Bu  hayalimi  gerçekleştirmek  için  uğraşıyorum. Şiirle  mutlu  olunmaz. Hele  büyük  şair  olayım  derdine  düşerek  hiç  mutlu  olunmaz. Facedeki  beğeniler  insanın  yeteneğini  arttırmaz. Karşılık  beklemeden  yazmanın  güzelliğini  yaşamalıyız.


                                                               MURATHAN  ÇARBOĞA

10 Tem 2016

GARİP BİR KUŞ

                             
     YİTİRİLMİŞ İSİMLER  SÖZLÜĞÜ
                        
                                -XVI-

ORHAN  VELİ  KANIK  (1914-1950) ŞİİRİ


denize  dair  şarkılar  söylemek  ölümün  kıyısında, İstanbul
hatırası  bir  fotoğraf  kadar  şiir  olmak  ve  kaybolmak
güvercin  yemleyen  bir  paltonun  içinde. mısralar  arasından
ses  veren  hüzün,  nerdesin? derin  bir  şakaya  akıyor  hayat,
suya  gömülen  “Son Türkü”  hâlâ  uğulduyor  genç  bir  şairin
kalbinde. şapkamın  altında  boyun  büken  hünerim,  kederi
anlatamadı  mı  daha? kadın  kokusundan  yere  düşen  gözyaşını
ve  çocukları,  evrenin  çınlayan  yasıyla. ürkek  bir  kuşa  benzemeli
yokluğum, aşkın  ve  sevincin  yandaşı  “Garip”  bir  kuş…
şiir  nerede  kıpırdasa  oraya  uçmalı  sonsuzluğum,  cıvıltılarla…

kaç  Dünya  Savaşı  sığdırır  insan  kısacık  ömrüne? mutluluğa
inanmak  aldanmak  mıdır? yığılıp  kaldığım  çukur  hangi  cephede?
   
                                                                                MURATHAN  ÇARBOĞA
                                                                  HAYATA  MANİFESTO- 2007