16 Kas 2016

UNUTUŞ ALDANMAKTIR

                                     “Ben  seni  çoktan  unuttum;
                                      Sen  de  unuttun  mu, dön geri bak.”
                                                            Cahit KÜLEBİ
                

          Güz, kurumuş  bir  çiçek  gibi
            Saçlarında  duruyor  hâlâ.
            Kalbimden  çığlık  çığlığa
            Uçuşan  kuşları  hatırla.

            Gençliğim şimdi  bir  hayal  kadar  uzak,
            Hangi  mevsimde  kaldı  aşk?
            Dön  geri  bak.

            Rüzgarı  giyindim, yağmura  sarıldım,
            Taşlanmış  kıssalardan  geçtim
            Yetim  bir  aşkla.

            Çöllerde  kaybettim  şaşkın  zamanı.
            Gözyaşlarımdan  kardığım  âsâ
            Aktı,  kumların  kadim  susuzluğuna.

           
            Kalbim, unutulmuş  bir  nar  gibi
            Dalında   kuruyor  hâlâ.
            Sesimden  sözcük  sözcük
            Dökülen  gülleri  hatırla.

            Sevincim şimdi  bir  serap  kadar  uzak,
            Hangi bahçede soldu aşk?
            Dön geri bak.

            Dağlara  dayandım, suyu  çağırdım,
            Yalçın  kayalıkları  deldim
            Yaralı  bir  âhla.

            Semada  kaybettim  simurgun  sabrını.
            Güllerden  sardığım  yara
            Kondu,  kalbimin  kara  otağına.

            Keder, bir nefeslik  kelebek  gibi
            Avcunda  titriyor  hâlâ.
            Şiirimi  uğrun  uğrun
            Terk  eden  ümidi  hatırla.

            Vuslat  şimdi  bir  umman  kadar  uzak,
            Hangi  suya  düştü  aşk,
            Dön  geri  bak.
           
           
            İhaneti  tanıdım, kuyulara bağırdım,
            Yakup’un  gözlerinden  baktım 
            Hasretin  karanlığına.

            Dağılmış  bahçelerde  okudum  son  divânı.
            Güzden  sökülen  elifba
            Küle  kesti  aşkın  ve  şiirin  yokluğunda.

            Sen  beni  çoktan  unuttun;
            Unutuş  aldanmaktır,  dön  geri  bak.

                                                  MURATHAN  ÇARBOĞA

*Temren Şiir ve Yazın Dergisi- Sayı:14
           


29 Eyl 2016

SUSMANIN EŞİĞİNDE HAİKU



-I-
paslı  tulumba
apartman  boşluğunda-
yaşlı  bir  karga.




-II-
yalnız  bir  köpek
denize  giden  yolda-
imbat  esecek.






-III-
akşam  bahçede-
ishak  kuşu  seslenir
çocuğa  yine.



-IV-
deniz  feneri-
çocuk  birden  haykırdı:
tanrı  orada!




  

-V-
güz  kabukları
topluyor  kız  çocuğu-
nar  uğultusu…





-VI-
kadın  mutfakta
kalbini  süpürüyor-
bahar  kapıda.



-VII-
ıssız  bahçede
eşeleniyor  rüzgar-
     nar:  güz  çığlığı…




-VIII-
bahçede öten
son  ağustos  böceği-
kuşlar  da  gitti.






-IX-
eşikte  durup
akşama  bakan   annem-
ateş  böceği…




-X-
çocuk  bir  sabah
bahçede  buldu  göğü-
çağla  zamanı.





-XI-
ahraz   bir  telaş
tahta  sandalyelerde-
yaz   ve  sinema.





-XII-
ikindi  vakti-
boş  avluya  kuş  serpen
yaşlı  bir  kadın.






-XIII-
bahçede  kova
unutulmuş  bir  dua-
yağmur  yağınca..




-XIV-
mum  ışığında,
çocuk  tarar  saçını-
yağmur  dışarda.






-XV-
tarçın  ağacı-
dinmeyen  bir  akşamdır
özleyen  çocuk.




-XVI-
akşam  ve  çocuk-
ağacın  şarkısı  bu:
kanma  yazgına.




 MURATHAN ÇARBOĞA


KATARSİS-2010 





10 Eyl 2016

ONURLU ŞARKI

                  göğsümde  çırpınan  bu  yetim  heyecan,
                        koparılmış  gülden  yayılan  buğulu  nefes,
                        düşer  mi  söylemin  uysal  suyuna?
                        hangi  şiir  yüklenir  yıkımın  tarihini?
                        rüzgarı  özler mi  kalbimde  tökezleyen  küheylan?

                        yüzümde  kabuklanan  izler  ele  verecek  beni,
                        anne  bakışından  arta  kalan  yaralar  kuruyacak.
                        eşiğe  çıkıp  seslenen  kadınlar  tanıyacak  ilkin,
                        genç  ölülerin  üzerine  kapaklanan  ağıtlar…
                        çocuklar  takılacak  peşime  camdan  kahkahalarla.

                        güvercinler  konacak  suskumda  ufalanan  sözcüklere,
                        düşten  yorgun  genç  kızlar  yakalayacak  mutsuzluğumu.
                        toprağa  diz  vuran  ezgiler  eriyecek  her  adımımda.
                        terk  edilmiş  sevda  dizeleri  el  uzatacak  kör  kuyulardan.
                        hasretin  leşiyle  yağacak  üzerime  küskün  yağmur...

                        aşkın  ve  huzurun  sökülen  ipliği  dolanacak  boynuma,
                        bahçeleri  koparacak  havalanan  kuş  çığlıkları.
                        sandık  diplerine  saklanmış  ilençler  çıkarılacak,
                        suyu  kurumuş  ağaçlara  bağlanacak  karanlık  niyetler.
                        sütü  çekilmiş  bir  halk  kaçacak  ezberlenmiş  korkularından.

                        çocuk  kalbinden  bükülen  gemiler  bırakılacak  denize,
                        deccal’ın   kör  gözünde  yanıp  sönerken  cinnet.
                        alna  sürülen  toprak,  kum  dökecek  uğrun  uğrun,
                        haram  kılınacak  el ele  söylenmiş  onurlu  şarkılar.
                        bir  gölgelik  canlarıyla  susmayı  öğrenecek  kız  çocukları.


                        ahraz  bir  utançla  küçülen  beden  ve  ruhun  isyanı…
                        söylenmemiş  her  şiir  küfrün  zaferidir  kalbim,
                        huzuru  çalınmış  kalabalığa  koşsun  yaralı  yılkı.
                        günlerin  sevincini  anlat  onlara,  ışığın  direnişini.
                        suyu  çağır,  çöl  imgesiyle  dayatılan  düşlere.

                        kuş  cıvıltılarından  ilmeklenen  urganları  çöz,
                        kırılan  bakışlarından  sar  tükenmiş  çocukları.
                        umuda  çökmüş  işsizlere  emeğin  sabrını  anlat,
                        kalbiyle  bekleyen  kadınlara  çiçeğin  rüyasını.
                        bereketin  dönüşünü  muştula  balıkçı  türkülerinde.

                        en  geriden  haykıran  söylevleri  yalanla,
                        ölümsüz  şairlerden  derle  barış  şarkılarını.
                        ardından  bir  tas  su  dökülen  kayıp  gençlik
                        geri  dönsün  yitimin  dipsiz  uçurumundan.
                        mutlu  haberlerle  salınsın  şeytan  uçurtmaları.

                        sonsuz  zamana  devrolan  imece  ve  inancın  ışığı…
                        söylenmemiş  her  şiir  karanlığın  yandaşıdır  kalbim.
                        kara  çalınmış  kardeşliğe  koşsun  susamış  yılkı.
                        sabahın  aşkını  anlat  onlara,  tazeliğin  kıvancını.
                        göğü  çağır,  kan  özlemiyle  dayatılan  gerçekliğe.

                        beden  çürür,  ruh  eksilir,  sözcükler  bir  bir  kanatlanır,
                        güneş  doğar  yeniden  elbet, hayat  yeniden  aklanır.

                                                                     MURATHAN  ÇARBOĞA       
                                                                                    2008