21 Haz 2017

KONUŞ HAYATI ŞAİR


                                                              “Taş  ölünceye  dek
                                                                kimse  ölmeyecek”
                                                                              MELİH  CEVDET  ANDAY
                                                                                   (Sona  Erdi  Her  Şey)




işte  yaz,  döndün  yine  anne  evine, uğultular
içinde,  tedirgin  ve  ezik. oğlunun  yanında
yürüyen  ürkek  çocuk  neden  susuyor? elinden
tutan  hayâl, hangi  ânın  rahminde  hapsolan  keder?

eşikte  bekleyen  küçük  kız  usulca  gülümsüyor,
dönüp  sokağa  bakıyorsun, babanın  yokluğuna.
ah, özlemle  beklemeyi  öğrettin  nihayet  çocuklarına,
düşlerin  imkansız  madenini  ve  erdemini  aldanmanın.

annenin  göğe  açılan  elleri  miydi  huzur? sabahla
dirilmenin  sevinci  ve  kıpırtısı  sabırsız  kitapların.
anladın, sonu  yok  hiçbir  zaman  evrensel  yalnızlığın.

şiirin, yaşlı  bir  kedi  gibi  dolaşsın  bacaklarına,
imgeler  dökülsün  ardına  birer  birer,  ne  çıkar?
konuş  hayatı  şair, sesinde  ölümsüz  bir  dünya  var.

                                            Murathan ÇARBOĞA

HAYATA MANİFESTO-2007



16 Haz 2017

UMUTLAR BOYUNCA

                        her   mevsim  yaprak  döker,
                        ağladığında  küçük  bir  kız.
                        çocuk  ellerinden  tutuyorum  senin,
                        çağla  zamanında,  bahçeler  boyunca.

                        her  masal  mutlu  biter,
                        dilediğinde  küçük  bir  kız.
                        yalnızlığından  öpüyorum  senin,
                        kibritçi  kız  masalında, dualar  boyunca.

                        acılarını  ayıklıyorum  yüzünden,
                        sen  kayıp  bir  çocuk  gibi  uyurken.
                        ekmek  ufalıyorum  rüyalarına.

                        her  sevda  ateşe  pervane  keder,
                       acının  semahında,  umutlar  boyunca…

                                             Murathan ÇARBOĞA

DİLEMMA-2010


12 Haz 2017

KALBİM IRAK

                                     

şiirlerimin  rengi  yok. söyledikçe  sönüveren  imge  ve  eşyâda  can  
bulamayan  anlam… cismi  sağılmış  bir  hayâl  sürüsü, sahipsiz  uğultuların
peşinde…  renk  hücumuyla  sarhoş  bir  çocuğun  kalbinde  kuruyan  deniz
ve  sözü  aldatan  hayat  eskizleri… gökyüzünün  rengi  yok,  cıvıldayan
bahçelerin  ve  rüzgarın  saçlarıma  ot  kokularıyla  inen. sabahın  rengi  yok.

yokluğu  bağırıyorum,  kornalar  konuşuyor  biteviye,  kahkaha  fişekleri
açılıyor  apartmanların  üzerinde,  imâların  adım  başı  alevleniyor  barutu.
işporta  tezgahlarına  çocuk  gözleri  diziliyor,  beklemenin,  hep  beklemenin
yosunlu  taşıyla  cilalanan  gözler… asfalta  adım  atıyor  kuş  ürkekliği  ve
kükreyen  devinim… hız  ayinlerinin  cılız  belleğinde  çürüyen  devrim.

kederin  kuşatılmış  hayvanı  çarpıyor  kalbime, saklı  ormanların  uğultusu
betonda  çiçekleniyor. saydam  haykırış,  çırpındıkça  rahme  düşen  delilik…   
kalabalıklara  koşuyor  hıncım,  yapıştığım  yakalarda  renk  şarkıları,  sentetik
kokular  ve  intihar… ellerim  çürüyor,  ayrışıyor  hücrelerim,  çocukluktan
 kalma  buğular  yükseliyor  göğe,  sesimden  çatlayan  damar  uzaklaşıyor.

uçmayı  denemek  soyunurken  ruh,  uçurtma  şenliklerinde  kaybolan 
bir  kasnaklı  hüznüyle. karalanmış  katedrallerin  üzerinden  savrulmak
toprağa,  şiir  kanamak  dağılırken  kemikler,  çözülen  bilinçte  çakan
son  imgeye  gülümsemek  bilgece… anlatılamayan  dehşet  ve  huzura
büyüyen  açlık  üzre  yaratılmış  her  ceset,  bir  yanıttır  çünkü  tarihe.

yeryüzünün  ölüm  kıskacında  yitirmek  anonim  sevinci,  Mezopotomya’da
vurulan  bir  çocuk  olmak… çölün  kara  kanıyla  emzirmek  şeytanın 
susamışlığını,  sır  olmuş  gazellerden  gül  kokusu  derlemek  ve  alev
 toplarından  ayıklamak  çağın  yazgısını. kıyılarda  çiftleşen  suyun  rengi  yok,
hurma  gölgelerinin  ve  yas  sözcüklerini  susan  aklın… isyanın  rengi  yok.

fethedilmiş  masalların  parçalanmış  mantığı,  lambaya  sığınan  cin,
sora  sora  yitirilmiş  Bağdat… artık  vahşetle  kıpırdanıyor  heyecan, hazzın
iktidarsız  hükmü  seyirlik  yıkımlar  arıyor  ve  siliniyor  şiirin  büyük  ülkesi.
çaresizliğin  rengi  yok, söylemin  ıssız  kıyısında  kalbimin  Dogu’su  kanıyor.
                                                                             
                                                                        MURATHAN ÇARBOĞA


HAYATA MANİFESTO-2007